Gezondheid
comments 6

Vijf lessen die je leert tijdens een burn-out

Voordat mijn vader overleed aan alzheimer liep ik al een paar jaar enorm te kwakkelen met mijn gezondheid. Slapeloosheid, RSI, tintelende handen. Het éne griepje was net over en het ging alweer over in de volgende kwaaltje. Ik had een baan als art director op een kantoor waar constant spanning hing. Want, crisis. Ooit was ik heel enthousiast begonnen, maar ik zat er al een tijdje niet meer op mijn plek. De baan kostte meer energie dan ik er uit haalde. Maar ja, om nou zo kwakkelend over te stappen op een andere baan? Ik had wel even andere dingen aan mijn hoofd. Zo wilde ik er bijvoorbeeld honderd procent kunnen zijn voor mijn zieke vader, mijn moeder, mijn zus, mijn vriend natuurlijk en mijn lieve vriendinnen. Ik was immers altijd degene die bruiste van de energie en je oppepte bij een tegenslag. Het mag duidelijk zijn dat ik mij niet heel erg bewust was van het feit dat ik al een tijdje niet meer zo bruiste.

Wat je met zo’n zwak lijf al helemaal niet moet doen is de actieheld uithangen. Tijdens een flowboard sessie met een vriendin scheurde ik mijn achterste kruisband. Na ruim een half jaar met een brace te hebben rondgelopen moest dat rare wiebelige been maar eens geopereerd worden. Een maand voor de geplande operatie overleed mijn vader. Toch wilde ik de operatie niet verzetten. Ik was klaar met alles. Let’s get it over with. Toen ik op de bank lag te herstellen van de operatie zei mijn lichaam, ‘En nu is het genoeg!’ Wat in dit geval zoveel betekende als: burn-out. Alle pijn die ooit in mijn lijf had gezeten kwam weer naar boven. Mijn hele rug van mijn nek tot mijn billen deed pijn en mijn hoofd voelde als een ondoorgrondelijk blok cement.

Hoewel ik een persoonlijk historisch dieptepunt had bereikt bleef ik optimistisch. Mijn, best wel tricky, operatie was immers een succes geweest dus stortte ik mij met mijn laatste kracht op negen maanden revalidatie. Ik begrijp achteraf nog steeds niet hoe ik die drie fysio sessies per week er uit heb kunnen persen. Mediteren was in die tijd mijn redmiddel. Ik had voor mijn burn-out nooit gemediteerd, maar ik bleek een natuurtalent. Bij de eerste tien minuten zitten voelde ik al verschil. Iedere dag ging ik braaf zitten. Het liefst ’s ochtends en ’s avonds. Het bracht weer lucht in mijn hoofd en in mijn rug. Na drie maanden probeerde ik zelfs voorzichtig te re-integreren.

Na de negen maanden revalideren en 3 maanden kansloos re-integreren stortte ik opnieuw in. Dit keer moest ik me echt overgeven aan de vermoeidheid. Op het moment dat lezen weer een beetje ging, begon ik alles te lezen wat los en vast zat over burn-outs. De behandelwijzen, de juiste voeding, mindfulness. Ik ging op yoga, deed mindfulness oefeningen, ik deed er alles aan om maar weer beter te worden. Mijn lieve re-integratie coach zag mij heel hard mijn best doen en zei, ‘Helen, gras groeit niet harder door er aan te trekken.’ Dit is het beste burn-out advies ‘ooit’. Een burn-out heeft namelijk vooral tijd nodig en héél veel geduld.
Les één: Geduld.  Nu was ik nooit het meest geduldige type dus dit was een hele zware les.

De helende tijd die volgde heb ik gelukkig heel veel hulp gehad van heel veel lieve mensen. Naast mijn vreselijk lieve vriend, type rots-in-de-branding, en begripvolle vriendinnen, zijn er nog verschillende hulpverleners geweest waar ik niet zonder had gekund. Ik begon bij de fysiotherapeut om al die knopen los te maken, daarna ging ik naar een haptonoom om mijn lichaam weer te leren voelen (want we zijn stuk voor stuk hoofdmensen). En uiteindelijk ben ik echt genezen bij een geweldige therapeute in de complementaire geneeskunde. Dankzij haar holistische aanpak en natuurgeneeskundige middelen kon ik voor het eerst sinds jaren weer gewoon slapen en is alle energie weer gaan stromen zoals het bedoeld is. Ik heb mij nog nooit zo in balans gevoeld als nu.

Sinds een half jaar noem ik mijzelf burn-over. En inmiddels kan ik mijzelf gerust een Burn-out expert noemen. Ik ben een ‘new and improved’ versie van mijzelf. Ik mediteer, luister naar mijn lichaam en eet veel gezonder. Eigenlijk ben ik nu gewoon veel liever voor mezelf.

Wat ik terug kijkend misschien nog wel het moeilijkste vond aan de burn-out is het onbegrip. Eerst van jezelf. Want probeer maar eens te accepteren dat je na jaren rennen, je nu moet overgeven aan stil staan. De muren komen op je af, de levens van de mensen om je heen gaan gewoon door en je hoofd roept tegen beter weten in, ‘Ik wil dit niet!’
Les twee: Acceptatie. Ik zie in mijn omgeving dat deze les vaak het meeste tijd kost.

En dan het onbegrip uit je omgeving. Ik kom graag over als iemand die energiek is en van aanpakken weet. Dat was ik ook altijd geweest. Kijk de eerste drie, vier maanden begrijpt iedereen het hoor. Ja, je hebt een zware tijd achter de rug. Maar na een half jaar, een jaar? Mensen dachten dat ik me aanstelde, ‘Je zit in een slachtofferrol’. Ouch! En dan al die goed bedoelde adviezen! Alsof je er zelf niet al alles aan doet.
Les drie: Loslaten. Bij jezelf blijven en je niks aantrekken van wat andere mensen denken.

Ik dacht zelf ook dat ik na drie maanden weer gewoon aan het werk zou zijn. Een half jaar max. Ruim twee jaar later bleek dat dus toch niet het geval. Natuurlijk, tijdens die twee jaar waren er steeds weer lichtpuntjes dat het beter ging. Weer eens een dagje op pad zonder dat je de volgende dag gesloopt bent. Weer kunnen genieten van een avondje uit. Weer naar een verjaardag met veel mensen. Steeds kun je weer meer. Tussendoor loop je natuurlijk regelmatig tegen een muur en dan doe je (meestal huilend of heel boos) weer een stapje terug.
Les vier: Grenzen herkennen en bewaken.

Les vier betekende vooral heel veel ‘Nee’ zeggen. En daar was ik nooit zo goed in geweest. Uitgeput na de zoveelste griep zei ik in januari tegen mijn werk ‘Ik moet er even een maand tussenuit, het gaat helemaal niet goed met me.’ Dit was helaas ab-so-luut onmogelijk. Misschien in mei. Ik was al zoveel ziek was geweest en ik voelde me vreselijk bezwaard. Dus modderde ik door tot mei. Uiteindelijk heb ik het einde van mijn vakantie in Thailand moeten afbreken, omdat mijn vader op sterven lag, maar dat terzijde.

‘Nee’ zeggen heb ik inmiddels (een stuk beter) onder de knie. ‘Nee zeggen tegen een ander, betekend ja zeggen tegen jezelf,’ drukte mijn haptonoom mij op het hart. Daar heb ik dan vervolgens goed op kunnen oefenen. Wat heb ik veel mensen teleur moeten stellen. Vooral de mensen waar ik veel van houd. Dit was verreweg de zwaarste les, maar ook de meest leerzame.

Mijn zus zei in het begin het begin, ‘Een burn-out? Weet je het zeker? Ik ben ook heel moe hoor.’ En dat was ook zo. Een vader verliezen aan alzheimer gaat je niet in de koude kleren zitten. Toch zit er een groot verschil tussen heel moe zijn en een burn-out hebben. Als je heel moe bent kun je nog gewoon een boek lezen, in de kroeg een drankje doen of het huis stofzuigen. Met een burn-out niet. Een boek lezen heeft geen zin, want de letters dansen voor je ogen. Huilend heb ik met de stofzuiger in mijn handen gestaan. En praktisch alle sociale ontmoetingen zijn een uitputtingsslag.
Mijn vriend vroeg op een mooie lente-avond of ik mee wilde varen. Ik keek hem geschrokken aan. Hij zei dat ik alleen maar hoefde te zitten en te genieten. Maar het feit dat er nog een paar andere mensen bij waren trok ik niet. Toen begreep hij pas echt hoe serieus het was. Want ik was een echt gezelligheidsdier. The more the merrier!

Inmiddels woont mijn zus samen met een hele leuke jongen. Ware liefde, ik ben zo blij voor haar. Het waren zware jaren en dit geluk heeft ze echt verdiend. Helaas heeft haar vriend sinds een jaar ook een burn-out. Hoe kut is dat… Toch zie ik dat ze nu pas echt begrijpt wat het inhoudt. Ik hoop dat hun relatie er tegen bestand is. Maar als ze hier doorheen komen, kunnen ze alles aan. Zo zien mijn vriend en ik het ten minste.

Ook mijn moeder vond een burn-out een moeilijk te bevatten fenomeen. Tegenwoordig begrijpt ze het wel wat beter. Ze had laatst, heel lief, het blad Vrouw voor mij bewaard met op de cover Sonja Bakker, “Ik heb veel geleerd van mijn burn-outs”. Eerste zin van het artikel: ‘Na drie burnouts stopte dieetgoeroe Sonja Bakker(41) met een aantal bezigheden’. Wacht even… drie burn-outs!?
Les vijf: Ga na je burn-out niet op de oude voet verder. Anders krijg je er daarna gewoon nog één en nog één.

Het is een cliché, maar ik heb net als Sonja Bakker veel geleerd van mijn burn-out. Levenslessen die ik anders nooit in zo’n korte tijd had kunnen leren. Ik heb de burn-out nodig gehad om te worden wie ik nu ben. Met nieuwe ambities, een nieuwe kijk op het leven en en een nieuwe kijk op mezelf. Het tweede cliché kop ik ook maar gelijk in. Niet dat ik mensen een burn-out gun of zo hoor, maar ik had mijn burn-out niet willen missen. De vriendin die mij het flowboarden kado had gedaan zei laatst dat ze zich daar nog steeds schuldig over voelde. Ik zei, ‘Ben je gek. Zonder die knie had ik misschien nooit een burn-out gehad!’

‘Life is what happens to you while you’re busy making other plans.’
– John Lennon

 

++

Hieronder volgt wat extra informatie over mijn ‘natuurlijke geneesvrouwtje’, zoals ik haar slechts liefkozend noem, want ik heb veel ontzag voor haar bibliotheek aan natuurgeneeskundige kennis.
Anita Lenssen(+31 06 15 636 888) is therapeut voor complementaire geneeskunde in Amsterdam. Zij werkt vanuit verschillende natuurgeneeskundige richtingen, zoals de orthomoleculaire-, de ayurvedische-, de kruiden-, de energetische en de quantum-fysische informatie-geneeskunde waarbij met behulp van NES informatie-druppels verstoringen in het lichaamsveld worden gecorrigeerd.

 

De duurzame meisjes zijn benieuwd wat jij van dit onderwerp vindt!

Follow my blog with Bloglovin

6 Comments

  1. Mirja says

    Mooi en inspirerend verhaal Helen! Ik ga t doorsturen naar vriendin met burn-out.

  2. Guy says

    Heeej Hellebel heb eindelijk even de tijd genomen om jullie site te checken. Gelukkig ben je nu burn-over hihi leuke term! Samen mediteren staat nog he?! Grtjs

  3. Helen Buijs says

    Hihi gekke Guy. Natuuuurlijk gaan wij samen mediteren! Ik kan bijna een klasje beginnen 😉
    Liefs!

  4. Zoooo trots op jou lieve Helen!
    Dit soort prachtige teksten verschijnen wanneer je je hart laat spreken. X

  5. Jean Pierre Poppeliers says

    De duurzame meisjes zijn benieuwd wat jij van dit onderwerp vindt!

    Tja,wat vind ik? Ik vind dit een mooie en empathische uitleg over burn-out. Op een duidelijke wijze leg je feilloos de vinger op de wond. “Een baan die je geen voldoening geeft, altijd de actieheld zijn, altijd zorgzaam zijn voor anderen, de eeuwige optimist zijn, jezelf wegcijferen en altijd maar doorgaan gevolgd door burn-out en de muur van onbegrip”.
    Dan is het tijd om je leven te overdenken, tijd der bezinning. Waar ben ik eigenlijk mee bezig…

    Je coach had gelijk, het gras groeit niet harder door er aan te trekken.
    Een burn-out overwinnen is een langdurig proces. Je kunt en mag dit niet overhaasten. Meestal geldt de regel, zo lang als het duurde om erin te komen zo lang duurt het er weer uit te geraken. Ben je daarna niet veranderd in (om)denken en richt je je leven niet anders in schuilt er weer gevaar. Belangrijkste leidraad, jij bent degene die moet veranderen en jij bent degene die dat uiteindelijk moet doen. De knop moet om!

    Leer jezelf kennen en neem het leven zoals het is en je zal merken dat je beter in je vel komt, niet meer ziek en uitgeblust raakt maar energiek wordt.
    Nee durven zeggen tegen dingen (of mensen) die je tegenstaan vergt moed maar is noodzakelijk. Het is deel van het (helend) proces. En inderdaad, van een burn-out kom je sterker uit de strijd als men ervan heeft geleerd.

    Duurzame meisjes, Helen, Sigrid ik ga jullie volgen omdat ik denk dat wat jullie schrijven waardevol is voor anderen. Jullie dragen hiermee bij aan een betere wereld.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *